Kego_jung View my profile

ฟิค 1869 เปิดตัว kego_jung

posted on 25 Oct 2010 13:32 by kego-jung

สวัสดีคะ เราชื่อ kego_jung คะ

หรือเรียกสั้นๆ ว่า เค ก็ได้คะ แต่จริงๆชื่อเล่นคือ กิ๊ฟคะ

เพิ่งสมัครบล็อกยังไงก็ฝากตัวด้วยนะคะ   และเพื่อเป็นการฝากตัวและเปิดตัว

เลยเอาฟิคที่แต่งไว้ในเว็บเด็กดีมาฝากคะ เป็นคู่ 1869 คะ

ว่างๆก็แวะไปเยี่ยมในเด็กดีด้วยนะคะ ค้นหาได้สบาย เขียนว่า kego_jung คะ

 

Reborn

1869

Finale

ครั้งสุดท้าย

 

          “อยากเจออีกครั้งหนึ่ง…อีกสักครั้งก็ยังดี เพียงครั้งเดียวก่อนที่จะไม่ได้เจออีก…”

          “แกบ่นอะไรของแก อย่าที่จะออกจากที่นี่ไปได้นะ!!!”

          “ผมก็คิดว่าเป็นแบบนั้นครับ ผมคงออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าหาก…”

          “ถ้าหากอะไรของแก!!!”

          “ถ้าหากว่าผมไม่ใช่ผู้ใช้หมอกน่ะสิครับ แล้วผมจะรีบกลับมานะครับ บ๊ายบาย”เจ้าของเสียงหวานว่าก่อนจะย้ายจิตไปที่อื่นเพื่อหนีผู้คุมคุกวินดีเช่

 

 

 

 

 

 

 

ครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายก็ยังดี แค่ครั้งนี้

ขอผมได้พบคุณครั้งสุดท้ายนี้ก็ยังดี ผมอยากเจอคุณนะครับ

ฮิบาริ  เคียวยะ…

 

 

 

 

          “คุซาคาเบะ วันนี้ผมปวดหัว ช่วยออกไปก่อนได้ไหม ผมอยากนอน”

          “เข้าใจแล้วครับ”ชายร่างใหญ่เดินออกจากห้องรับแขกที่ตอนนี้เป็นห้องของกรรมการคุมกฎแห่งนามิโมริเพราะว่าผู้เป็นนายออกคำสั่ง   หากเขาขัดคำสั่งคงไม่มีชีวิตรอดแน่นอน

 

          “ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน…มันอะไรกันล่ะเนี่ย”

          “เพราะว่าคิดถึงผมหรือเปล่าครับ ฮิบาริ  เคียวยะ”เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นหลังจากที่ฮิบารกำลังเคลิ้มหลับ

          ฮิบาริเด้งตัวขึ้นจากโซฟาที่นอนอยู่ก่อนจะยกอาวุธคู่กายขึ้นเตรียมสู้กับเจ้าของเสียงที่มองไม่เห็น   เด็กหนุ่มเจ้าของศีรษะที่ยุ่งเป็นรังนกผมที่เป็นสีรัตติกาลหันซ้ายขวามองหาเจ้าของเสียงก่อนสายตาจะไปเจอกับร่างบางๆที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเอง

          “สวัสดีครับคุณฮิบาริ  เคียวยะ”

          “ออกมาจากโต๊ะทำงานของชั้นซะ ไอ้พืชล้มลุก!! ถ้าไม่ออกมาชั้นจะเข้าไปลากแกออกมาเอง”

          “ผมมาดีนะครับไม่ต้องขู่กันแบบนั้นก็ได้”มุคุโร่ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานของฮิบาริก่อนจะเดินมาหยุดที่กลางห้องแล้วหันไปสบตากับฮิบาริด้วยแววตาที่แลดูเศร้า

          “แกมาที่นี่มีอะไรกับชั้น”

          “ถ้าอยากรู้คุณก็วางอาวุธของคุณลงแล้วช่วยเดินมาหาผมทีสิครับ ผมรับรองว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณแน่ครับ เพราะว่าร่างนี้เป็นร่างของนางิ นางิจะรับภาระหนักมากถ้าผมทำอะไรลงไป”

          “ถึงเป็นแบบนั้นชั้นก็จะไม่ไว้ใจแก”ฮิบาริยังคงเสียงแข็งแต่ลดอาวุธลง และยังคงมองมุคุโร่อย่างใช้ความคิดว่าสายตาเศร้าแบบนั้นหมายถึงอะไร

          “ผมบอกอะไรคุณคงจะไม่เข้าใจหรอกครับ ต่อให้บอกไปศัตรูก็ย่อมเป็นศัตรู ยังไงคุณก็เกลียดผมครับ”มุคุโร่ว่าก่อนจะยิ้มเศร้าๆส่งให้กับฮิบาริที่ยืนงงกับรอยยิ้มนั้น

          “นายต้องการจะบอกอะไรชั้นกันแน่”

          “ผม…รักคุณครับ…รักมากซะจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว   ผมไม่รู้ว่าจะได้พูดอีกครั้งเมื่อไร เพราะว่าผมจะต้องอยู่ในคุกนั่นอีกนานเท่าไรก็ไม่รู้ ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วครับ ผมขอกอดคุณเพียงครั้งเดียว…”

          “แกพูดอะไรของแก…ใครจะไปเชื่อคำพูดลวงโลกของแกกัน!”

          “ผมคิดอยู่แล้วล่ะครับ…ว่ายังไงซะคุณคงจะไม่เชื่อที่ผมพูดแน่ๆ แต่ว่า…ผมรักคุณนะครับ รักมากกว่าใครอีกนะครับ   ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับ…”มุคุโร่ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูเศร้าอีกครั้ง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้พระอาทิตย์ตก

          แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้องรับแขกที่ตอนนี้มีเพียงคนสองคนที่ยืนห่างกันพอสมควรเหมือนที่ดูยังไงก็เกลียดกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

ครั้งสุดท้าย…ก่อนที่ผมอาจจะไม่ได้เจอคุณอีก

ครั้งสุดท้ายที่ผมอาจจะได้ออกมาข้างนอก

ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ยอมรับความรู้สึกของผม ผมก็จะไม่มาให้คุณเห็นอีกครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “นาย…รักชั้นจริง…หรือเปล่า?”

          “จริงสิครับ ถึงคุณจะไม่รู้สึกถึงมันก็เถอะ ถึงผมจะรักคุณข้างเดียว ผมก็ยอมครับ   แค่ได้บอกรักคุณแค่นี้ก็พอใจแล้วล่ะครับ”

          “เมื่อกี้นายขอกอดชั้นสินะ”

          “ครับ…คุณถามแบบนี้จะให้รึไงครับ?”มุคุโร่ส่งยิ้มกวนๆให้กับฮิบาริ โดยที่ไม่ทันตั้งตัวว่าฮิบาริจะเดินเข้ามากอดตัวเค้าเอง

          “แค่นี้…พอใจรึเปล่า?”

          “ครับ สำหรับผมมันมากพอแล้วครับ ลาก่อนนะครับ”

          “นายห้ามไปไหน!! สำหรับนายแค่นี้น่ะมันพอ   แต่สำหรับชั้นการที่ต้องจากกันไปแล้วไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไร แค่นี้น่ะมันไม่พอหรอก!!!”

          “ละ…แล้วแค่ไหนสำหรับคุณมันถึงจะพอล่ะ…ครับ”ฮิบาริมองมุคุโร่ที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเค้า ฮิบาริจึงจับคางมนนั้นของมุคุโร่ให้เงยขึ้นและประกบปากจูบ

          จูบที่เร่าร้อน ส่งผลให้คนร่างบางเริมหายใจไม่ค่อยออก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำให้คนร่างสูงยอมถอนริมฝีปากของตนออกกลับจะยิ่งจูบรุนแรงขึ้นอีก

          “อะ…อื้ม…อื้ม”

          “อะไรกัน นี่ครั้งแรกหรอเนี่ย แค่นี้ก็หอบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นชั้นก็จะทำมากกว่านี้ ทำให้หายคิดถึง ทำให้ครั้งนี้สมกับเป็นครั้งสุดท้าย”

          “สมกับ…เป็น…ครั้งสุดท้าย คุณจะทำอะไร ดะ…เดี๋ยว!!”ฮิบาริอุ้มมุคุโร่ไปวางลงที่โซฟาก่อนจะนอนคร่อมทับลง และไซร้ซอกคอขาวของมุคุโร่

          “ดะ…เดี๋ยวสิครับ หยุด…ก่อน”

          “นี่ครั้งสุดท้ายไม่ใช่หรอ? ถ้าเป็นแบบนั้น ชั้นก็ขอมีความสุขกับนายเพียงชั่วเวลาเดียวก็ยังดี”

 

 

 

ผมไม่รู้…ว่าคุณจะมีใจให้ผมมากแค่ไหน

ผมไม่รู้…ว่าคุณเกลียดผมมากแค่ไหน

ผมรู้แค่ว่า…เพียงผมได้รักคุณ ผมก็มีความสุขมากพอแล้ว…

 

 

 

 

 

 

          “อะ...อ๊า...จะ...เจ็บนะครับ”

          “จริงๆนายไม่ต้องทนเจ็บปวดก็ได้นี่ ถ้านายหนีไปก็ยังได้”

          “ไม่ได้หรอกครับ นี่ไม่ใช่ร่างจริงของผม ถ้าผมหนีไป ความเจ็บปวด ความทรมานจะไปอยู่กับนางิหมด แบบนั้นผมไม่ยอมหรอกครับ”

          “ถ้าอย่างนั้นก็ทนเจ็บไปซะเถอะ”ฮิบาริว่าจบก็ขบเม้มเป็นรอยแดงสีกุหลาบที่หลังขาวบางของมุคุโร่หลายแห่ง ก่อนจะเริ่มอะไรที่มากกว่านี้

 

 

 

 

 

          “คะ…คุณ…รักผมบ้างรึเปล่า…ครับ…อา”

          “อย่าถามอะไรที่เป็นไปไม่ได้น่า!!”

          “อา…ผมก็ว่า…อึก…อย่างนั้น…ครับ”มุคุโร่ทำสีหน้าเศร้าลงอีกครั้งเมื่อได้รับคำตอบนั้น ฮิบาริเหลือบไปเห็นจึงพูดปลอบใจแม้มันอาจจะไม่ดีขึ้น

          “ตอนนี้น่ะ…เป็นไปไม่ได้   แต่ต่อไปอาจจะเป็นไปได้ นายต้องกลับมา เข้ามั้ย!?!!”

          “ผม…จะได้กลับมารึเปล่า ผมยังไม่รู้เลยครับ ความผิดของผมมันหนักหนาเกินไป คงไม่ได้ออกมาง่ายๆหรอกครับ”

          “ถ้านายจะไม่ได้ออกมาง่ายๆล่ะก็…ชั้นจะเป็นคนพานายออกมาเอง แม้ว่าตัวจะตายยังไง ชั้นก็ไม่ยอมให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายแน่นอน!!!”

          “อะ…เอ่อ…ผมจะถือว่านี่เป็น…คำบอกลานะครับ”

          “ถ้านายพูดแแบบนั้นอีกครั้ง ชั้นจะเอาเข้าไปแรงกว่านี้นะ!!!”

          “กล้าทำว่าที่คนรักได้ลงคอหรอครับ…อ๊า!...ผะ…ผมล้อ…อ๊า…เล่นนะครับ…อึก”มุคุโร่ร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อฮิบาริดันของตนเองเข้ามาในร่างกายของมุคุโร่อย่างแรง

          “ยังจะกล้าล้อเล่นอีกนะ   ชั้นจะอยู่กับนายได้อีกถึงเมื่อไร…”เพียงคำถามนี้หลุดออกมาจากปากของฮิบาริ   สีหน้าที่เคยยิ้มอยู่ก่อนหน้านี้ของมุคุโร่ก็แปรเปลี่ยนเป็นหน้าที่เศร้า

 

 

 

 

เศร้าที่ต้องจากไป…

เศร้าที่ต้องไม่ได้อยู่ด้วยกัน…

เศร้าที่…ผมต้องไม่ได้เห็นหน้าคุณ…

 

 

 

 

          “คง…อีกไม่นานนี้แล้วล่ะครับ ผมต้องกลับไปอยู่นิ่งๆในคุกสักพัก…”

          “นายต้องกลับออกมาข้างนอก…อีกครั้งใช่มั้ย?”

          “ผมบอกไปแล้วไงครับ ว่าผมไม่รู้…งั้นผมขอถามอีกครั้งนะครับ ว่าคุณรักผมมั้ย?”มุคุโร่ลุกขึ้นนั่งพลางหันเอามือขึ้นลูบหน้าของฮิบาริและยิ้มอย่างอ่อนโยน ไร้การเสแสร้งเหมือนทุกๆครั้ง

          “รัก…รักมากกว่าสิ่งใด ไม่ว่า…จะ  10 ปี 20 ปี ชั้นก็จะรอนายจะรอ…จนกว่านาย… จะออกมามีความสุขกับชั้นอีกครั้ง”ฮิบาริว่าก่อนจะจับมือของมุคุโร่ขึ้นมาจูบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “ฝากดูแลนางิแทนผมทีนะครับ…”

          “ต้องกลับมานะ!!! นายต้องกลับมานะ!!!”

          “แน่นอนครับ…ผมสัญญา”กลุ่มควันโขมงเริ่มผุดขึ้นร่างของมุคุโร่เริ่มเลือนรางเรื่อยๆ ฮิบาริวิ่งเข้าไปจูบที่ปากของมุคุโร่ คล้ายกับจูบลา แต่เค้ามั่นใจว่านั่นไม่ใช่จูบสุดท้าย

          “คิดว่า…จะไม่ร้องไห้แล้วเชียว แต่ก็ยังต้องร้องหรอเนี่ย นายเป็นคนแรกเลยนะ ที่ทำให้ชั้นต้องเสียน้ำตา”ฮิบาริว่าก่อนจะรีบร่างที่ไร้สติของโคลม เค้าต้องเสียน้ำตาให้กับคนร่างบางคนๆนั้น

          “น้ำตานี่…จะเป็นน้ำตาสุดท้ายที่ชั้นจะเสียมันให้กับนาย เพราะว่า…ชั้นจะไม่ยอม ให้นายจากชั้นไปไหนอีก!!!”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

10 ต่อมาหลังจากผลึกพลังของเบียคุรันได้แล้ว

          “ไม่นึกเลยนะว่านายจะกลับมาได้...”

          “เพราะว่าลูกศิษย์ที่น่ารักของผมนี่ไงล่ะครับ ผมถึงออกมาได้ จริงๆแล้วผมคงจะไม่ได้ออกมาจากที่นั่นตลอดชีวิตนั่นล่ะครับ”

          “ถึงชั้นจะเป็นฮิบาริ  เคียวยะเมื่อ 10 ปีก่อน แต่ชั้นก็รู้ว่า ตัวชั้นในอนาคตนี่…ต้องทนทรมาน ขนาดไหน ทรมานที่ต้องรอนายมาตลอด 10 ปี”

          “ผมก็ออกมาแล้วไงครับ คุณอย่าลืมสิครับ ว่าใครเป็นคนพูดว่า จะ 10 หรือ 20 ปีก็จะรอผมน่ะ”มุคุโร่พูดจบก็ส่งยิ้มกวนอารมณ์ให้กับฮิบาริ

          “แต่การรอใครสักคน…มันก็ต้องทรมานทั้งนั้น หลังจากครั้งนั้นที่นายจากไป ชั้นน่ะ…ต้องทรมานมากแค่ไหน นายไม่รู้หรอก”

          “ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะครับ ผมก็ทรมานเหมือนกันนั่นล่ะครับ ฮึก…มันก็เหมือนๆ…กับคุณนั่นล่ะ ฮึก…ฮือ…”มุคุโร่เริ่มมีน้ำใสๆไหลอาบแก้มขาวอมชมพูนั้น

          “นายจะร้องทำไม…ในเมื่อนายก็ได้ออกมาแล้ว   ออกมาเจอชั้นแล้วไง”

          “เข้าใจ…ฮึก…แล้วครับ ผม…เมื่อคุณครับไป ผมจะให้ตัวผมในอดีต…ฮึก ไปหาคุณครับ ผมรักคุณครับ”

          “อือ…ชั้นรู้อยู่แล้ว ชั้นก็รักนาย”ฮิบาริว่าจบก่อนสวมกอดคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

          “ลาก่อนครับ…ฮิบาริ  เคียวยะ”

          “ห้ามนอกใจชั้นเด็ดขาด ไม่งั้นชั้นจะปล้ำนายซะ!!!”

          “คุณก็ทำมาแล้วไม่ใช่หรอครับ ก็ผมรักคุณจะให้นอกใจได้ยังไง คุณก็เหมือนกันนั่นล่ะ กลับไปถ้านอกใจผม ผมจะไม่ไปหาคุณแน่”

          “ก็ลองสิ จะบุกไปให้ถึงในคุกเลย ไปเอาตัวนายออกมาจากคุกนรกนั่น!!!”ฮิบาริพูดอย่างติดตลกก่อนจะปรากฏสีหน้าเศร้าให้มุคุโร่ได้เห็น แสดงถึงการต้องจากกันอีกครั้ง

          “ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลยนี่ครับ ยังไงคุณก็ต้องได้เจอผมแน่นอนครับ ผมรักคุณครับ”

          “อือ…ชั้นไปล่ะ”

          “ครับ”มุคุโร่โบกมือให้กับฮิบาริที่เดินเข้าห้องที่จะส่งตัวของเค้ากลับไปที่โลกอดีต ก่อนตนเองจะเดินหนีออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

          “คุณทำให้ผมต้องร้องไห้อีกแล้วนะครับ ครั้งนี้น่ะ ผมจะไม่ให้คุณรออีกแล้วครับ ผมจะ…ผมจะเป็นคนไปหาคุณเองครับ”

          “ใครกันแน่ที่เป็นคนไปหา…”เหมือนมีใครบางคนสวมกอดที่ด้านหลังของมุคุโร่อย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างบางหันกลับไปก็พบคนรักของตน ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ

          “กลับมาแล้วหรอครับ”

          “อือ…กลับมาแล้ว”

          “ยินดีต้อนรับการกลับมาครับ”มุคุโร่เขย่งตัวจูบกับฮิบาริ ก่อนที่ฮิบาริจะอุ้มมุคุโร่ขึ้นและพาไปที่ห้องนอนของตน

 

 

 

ถ้าหากนั่นเป็นครั้งสุดท้าย…

ชั้นจะถือว่านั่นเป็นครั้งสุดท้ายของเมื่อสิบปีก่อน

 

และนี่คือครั้งแรก…

ของสิบปีนี้ต่างหากล่ะ

 

ไร้ nc อย่างแรงคะ เพราะว่าแต่งไม่ค่อยเก่ง

และยังต้องเอาลงเด็กดีเลยไม่เขียน (แต่ก็มีโผล่มานิดๆ)

ใครที่รู้บอกทีค่ะ ว่า exteen เขียน nc ได้เปล่า?

Comment

Comment:

Tweet


ถ้าหากนั่นเป็นครั้งสุดท้าย…

ชั้นจะถือว่านั่นเป็นครั้งสุดท้ายของเมื่อสิบปีก่อน



และนี่คือครั้งแรก…

ของสิบปีนี้ต่างหากล่ะ

เเล้วระหว่างนั้นมีกี่ครั้งอ่ะครับ....


#2 By 'เด็จป้า on 2010-11-08 02:36

ปกติพี่จะใช้วิธีต้องคลุมดำเอานะจ๊ะช่วง NC น่ะ
เขียนออกมาได้น่ารักจ่ะ
ฟิค 1869 หายากเต็มทีแค่นี้ FC ก็มีความสุขแล้ว~
คลอดออกมาอีกเยอะๆนะจ๊ะ

http://sugarpott.exteen.com/20100611/khr-orinary

อันนี้คลังฟิคพี่ค่ะมี 1869 เรื่องนึง(เพราะคู่นี้ช่างเขียนยากเย็นเหลือเกิน) ถ้ายังไงลองเข้าไปดูนะจ๊ะ ^ ^

#1 By sHiN'O(shi-no) on 2010-10-25 23:33

Recommend