Kego_jung View my profile

Fic.1869 จากลา

posted on 26 Oct 2010 14:57 by kego-jung
อีกสักนิดนึง เปิดบล็อกทั้งที
คนน้อยได้ยังไง!!!!T^T ก็ต้องเรียกคนเข้ามาดูเซ่!!!
ฟิค 1869 อีกเช่นเคย จากเด็กดีทั้งนั้นเลย (ของเรานะคะ ไม่ได้ก๊อปใครมา มีความสามารถคะ)

Reborn

1869 [TYL]

Da la

จากลา

 

 

          “ฮิบาริ…เคียวยะ…”

          “อะไรของนาย…”เสียงหวานเรียกคนร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง   ก่อนโผเข้ากอดและปล่อยน้ำใสๆให้ไหลออกจากตา เป็นที่งุนงงแก่คนร่างสูง

          “นาย…ร้องไห้ทำไม”

          “ไม่สิครับ…ตอนที่คุณตื่นนอนแล้วออกไปทำงานในห้องทำงานของคุณ ผมก็ตื่นมา รู้สึกมันว่างๆเลยออกไปเดินในปราสาท แต่ว่า…ผมเหมือนได้ยินว่าคุณต้องไปที่อิตาลี่…ผมไม่อยากให้คุณไป…ฮึก”

          “นายไม่ใช่คนอย่างนี้นี่…ทำไมถึงคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้”

          “แต่ผม…ไม่อยากให้คุณไปจริงๆ ถึงแม้การมาพูดแบบนี้…มันจะดูน่าสมเพชก็เถอะ   แต่ว่าถ้าผมไม่พูดมันออกไป ผมต้องทรมานมากแน่ๆ”

          “หืม…นั่นสินะ…ชั้นก็จะทรมานเหมือนกันถ้าหากว่า…ไม่ได้บอกนายว่า…”

          “!?”

          “ออกไปจากชีวิตชั้นเถอะ   ชั้นไม่อยากจะมาจมปลักกับคนแบบนาย…อย่ามาแตะตัวชั้น!!!”ฮิบาริผลักมุคุโร่อย่างแรง   จนทำให้มุคุโร่ล้มลงไปที่เตียงใหญ่

          “จริงสินะ…ถ้านายรักชั้นจริงๆก่อนจากชั้นจะอยู่กับนายจนวินาทีสุดท้ายก็ได้…เดิมทีเราก็เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว จากกันแค่นี้ไม่น่าจะเป็นอะไร”

          “คุณเป็นอะไรไป…”มุคุโร่ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับยื่นมือไปเพื่อจะลูบไปที่แก้มของฮิบาริ แต่ก็ถูกปัดมือออก

          “นายห้ามแตะต้องตัวชั้น…มีแต่ชั้นเท่านั้นที่แตะต้องนายได้…”

          ฮิบาริว่าจบก็ปลดเนกไทออกและนำไปมัดมือของมุคุโร่กับหัวเตียง   ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของมุคุโร่

          “ดะ…เดี๋ยวสิ!! คุณเป็นอะไรกันแน่!!! ทำไม…ถึงเป็นแบบนี้ ผมเจ็บนะครับ”

          “เจ็บ…นายเจ็บตรงไหนรึไง…ทั้งๆที่ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเนี่ยนะ”

          “ผม…ไม่ได้เจ็บที่ร่างกาย แต่ที่ๆผมเจ็บ มันคือที่หัวใจต่างหากล่ะครับ…”มุคุโร่ก่อนปล่อยหยาดน้ำใสๆให้ไหลออกจากตาอีกครั้ง

 

 

ใช่ว่าชั้นอยากจะจากนายไป

ถ้าชั้นไม่ทำแบบนี้   ชั้นคงไปทำงานอย่างหายห่วงไม่ได้ 

ชั้นไม่ชอบเอาเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานมาปนกัน 

แต่แบบนี้…ถ้าไม่ทำแบบนี้ ชั้นก็ไม่อยากจากนายไปเหมือนกัน…

 

 

 

 

 

 

 

          “ตรงนี้ของนายยังรู้สึกไวเหมือนเดิมเลยนะ…”

          “อะ…อ๊า…คุณต้องการ…อึก…อะไรกันแน่…ถ้าจะไป…ก็อย่ามาทำให้ผมคิดถึงคุณได้ไหม!!”

          “อึก…ชั้นไม่ได้ทำให้นายคิดถึง…เพียงแต่สิ่งที่นายต้องการมันมีแค่นี้ไม่ใช่รึ?”

          “อะ…อ๊า…มะ…ไม่ใช่!!! ผมต้องการแค่คุณ…อ๊า!!!”

 

 

 

 

ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่า…ต่อให้พูดอะไรไป

มันก็คง…สื่อไปไม่ถึงใจของคุณแล้วล่ะ

แต่…อย่างน้อย…ขอแค่ได้กอดคุณ และได้ไปส่งคุณ

แค่นั้น…ผมก็พอใจแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “มุคุโร่…นายไม่เป็นอะไรแน่นะ…”

          “ไม่เป็นอะไรครับ…วองโกเล่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก…”เสียงหวานของสึนะถามกับผู้เป็นลูกน้อง   ก่อนที่มุคุโร่จะเดินหนีไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นซากุระ

          “มุคุโร่…นายคงจะเจ็บที่ตรงนี้สินะ…ก็คุณฮิบาริเค้าไปบอกแบบนั้นกับนาย”

          “ผม…ไม่อยากจะพูดถึงคนแบบนั้นแล้ว…เค้า…จากไปด้วยการทำร้ายผม”มุคุโร่จับมือของสึนะที่ชี้ไปทางหน้าอกข้างซ้ายของเค้าและลดลงวางบนตัก

          “คุณฮิบาริน่ะ…รักนายมาก…การที่เค้าทำรุนแรงกับนายก่อนจากไป เพราะเค้าต้องการให้นายตัดใจจากเค้า เพราะเค้าเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า…จะกลับมาอย่างปลอดภัยรึเปล่า”

          “ถ้าอย่างนั้น…เค้าจะเจ็บที่ตรงนี้เหมือนผมหรือเปล่า?”มุคุโร่ว่าก่อนจะนำมือไปวางบนหน้าอกข้างซ้ายของตน และเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

          “ซาวาดะ  สึนะโยชิ ชั้นจะไปแล้ว”

          “อะ…อื้ม…งั้นชั้นไปนะ มุคุโร่”สึนะรีบวิ่งไปทางฮิบาริที่มาตามตน ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่าง และสึนะก็เดินไป แต่ฮิบาริเดินมาหามุคุโร่

          “ฮึก…ฮึก…ฮือ…”

          “นายจะร้องไห้ทำไม…ในเมื่อสึนะโยชิก็บอกไปแล้ว…ว่าชั้นจะได้กลับมาอย่างปลอดภัยหรือเปล่าก็ไม่รู้”

          “เพราะอย่างนั้น…ผมถึงต้องร้องไห้”มุคุโร่ยังคงก้มหน้าซุกกับเข่าของตน ไม่ยอมเงยหน้ามามองคนร่างสูง

          “ร้องไป…ชั้นก็ต้องไปอยู่ดี”

          “ถ้าอย่างนั้น…ผมขออะไรสักอย่างได้ไหมครับ?”

          “อะไรล่ะ…”

          “ขอให้ผมได้กอดคุณ ก่อนที่ผมจะไม่ได้เจอคุณอีก…”ฮิบาริไม่รอให้มุคุโร่พูดจบก็สวมกอดมุคุโร่อย่างรวดเร็ว และประกบปากจูบ

          “อือ…อา”

          “ถ้า…ถ้าชั้นกลับมาเมื่อ…ชั้นอยากจะเห็นหน้านายเป็นคนแรก…ชั้นสัญญาว่าจะ…กลับมา”

          “ผมไม่รู้ว่าจะได้เจอคุณอีกไหม ถ้าการที่ต้องอยู่เฉยๆเพื่อรอใครสักคน…แบบนั้น…สู้ไปฆ่าตัวต้นเหตุดีกว่า”

          “ถ้านายทำแบบนั้น…ชั้นจะไม่ได้เจอนายอีก…”ฮิบาริกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะจูบลงไปที่หน้าผากของคนร่างบาง

          “ฮะๆๆ นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกฮิบาริ   เดี๋ยวชั้นจะดูแลมุคุโร่ให้”

          “ยามาโมโตะ  ทาเคชิ”

          “จะได้เวลาเครื่องออกแล้ว…ถ้าไม่รีบไปจะตกเครื่องนะ”

          “ผมไม่อยากให้คุณไป…”มุคุโร่ว่าก่อนจะปล่อยน้ำตาอีกครั้ง และครั้งนี้รู้สึกว่าจะมากกว่าเดิม

          “นายไม่ต้องร้องหรอกนะ…มุคุโร่…ยังไงฮิบาริก็ต้องกลับมา”

          “ลาก่อน…ฮิบาริ  เคียวยะ…”

          “ชั้นฝากนายดูแล คนรักของชั้น ด้วยนะ อย่าให้รู้ว่านายจะแย่งของๆชั้นไป ไม่อย่างนั้นนายตาย!!!”

          “ระ…รู้แล้ว…ชั้นจะดูแลอย่างดี…ไม่ต้องห่วง”

          “รอชั้นกลับมาล่ะ…อย่าไปเป็นของๆที่ไหนซะล่ะ”ก่อนจากฮิบาริไห้จูบที่ปากของมุคุโร่อีกครั้งและเดินทางขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าปราสาทวองโกเล่

 

 

 

 

 

 

ผมอยากให้คุณกลับมาเร็วกว่านี้ 

ถ้าเป็นไปได้…ผมน่าจะรั้งไม่ให้คุณไป

ผมก็ทำได้แค่คิด

 

 

 

 

 

          “ยินดีต้อนรับกลับครับท่านเบียคุรัน…”

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

เรื่องนี้มุเจ้าน้ำตามากมาย

แต่ไม่รู้เป็นไรอยากให้มุร้องไห้

และตอนสุดท้ายขออธิบายว่า เมื่อฮิบาริไปแล้ว มุคุโร่ก็เป็นเลโอ และไปอยู่กับเบีย

ทุกคนเลยตามหามุแต่ก็หาไม่เจอ เพราะไม่ทราบว่าไปไหน ฮิบาริเมื่อรู้ข่าวก็รีบกลับมา

ประมาณนั้น(มั้ง)นะ

จากเอนทรี่ที่แล้ว

บอกว่าจะเอาลิ้งค์มาแปะ งานจิโร่ (ส่วนที่เหลือ)

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=608668&chapter=50

อ่านฟิคไปเลยก็ได้คะ (เม้นด้วยจะดีมาก)

จะได้ไม่ต้องเอามาลงเยอะ 555 ออกแนวขี้เกียจแล้ว- -"

 

เอนทรี่นี้เราก็ขอเอามาขอโทษพี่ตาลเลยแล้วกันคะ

คือตอนไปงานรีบอร์น เราอยากได้ 1869 บ้าง(เห็นแต่ 10069)

ก็เลยไปขอพี่ตาล และพี่อีกคนนึงที่คอสเป็นฮิบาริ

ตอนพี่เค้าถ่าย สมองเรามันมึนๆอยู่คะ คือเราไม่ค่อยแข็งแรง ไปถ่ายรีบอร์นกลุ่มใหญ่ๆ แล้วเจอแฟลช

พูดจริงๆว่าตอนนั้นเกือบวูบคะ สมองก็เลยทำงานไม่ค่อยดีเท่าไร

ตอนไปขอถ่ายเราจะเอาแบบพี่เค้าหันหน้าเข้าหากัน แต่ปากพูดไปว่า "ขอให้กอดกัน" พี่ทำให้ไม่ได้คะ ก็แน่ละคะ คือเราขอมากไปคะ ต้องขอโทษจริงๆ

กลับมาทบทวนอีกที เราพูดอะไรผิด สมองประมวลผลไม่ทันจริงๆคะ คิดไปคิดมาอยากขอโทษพี่เค้ามากๆเลยคะ

ก็เลยถือโอกาสมาขอโทษพี่ตาล และพี่ที่คอสเป็นฮิบาริตอนนั้นคะ ขอโทษจริงๆคะ

(และนั่นก็ทำให้ดรารู้จักพี่ตาล 555 FC 1869!!!)

เจอกันเอนทรี่หน้า

งานรีบอร์นคะ^^(สบายใจแล้ว)

Comment

Comment:

Tweet

Recommend