Kego_jung View my profile

[Fic]80D Non ti senti? รู้สึกไหม?

posted on 11 Nov 2010 19:55 by kego-jung

หลังจากเปิดเทอมแล้วอะไรๆมันก็ยุ่งไปหมด และบางอย่างก็ยังไม่ลงรอยเท่าไร

เปิดเทอมมาอาทิตย์แรก โดนทำรายงานไปแล้ว 2 วิชา โอ้ว!!!เพิ่งเปิดนะเนี่ย T^T แล้วเทอม 2 กิจกรรมยิ่งเยอะๆอยู่

วันนี้ก็มาแต่งฟิค 80D ของเจมส์ล่ะนะ ไปอ่านกันเถอะ

Reborn

80D

Non ti senti?

รู้สึกไหม?

 

นายเคยรู้สึกไหม?

ว่ามีใครบางคนที่เป็นห่วงนาย จากที่ไกลๆ

นายเคยรู้สึกไหม?

ว่ามีใครบางคนนั่งโดดเดี่ยวคอยนายกลับมา จากที่ไกลๆ

นายรู้สึกไหม?

ว่ามีใครบางคนที่ต้องนั่งพร่ำเพ้อถึงนาย จากที่ไกลๆ

และ…

นายรู้สึกไหม?

ว่า...ใครบางคน ต้องบอกว่ารักนาย โดยที่นายไม่สนใจ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “โย่ว!!สึนะ เป็นไงไอ้น้องชาย สบายดีหรือเปล่า?”

          “คุณดีโน่!!! มาทำอะไรครับเนี่ย!!! ว่าแต่ลูกน้องเยอะแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอกครับ”

          “นั่นสินะ โรมารีโอ้ช่วยให้ทุกคนกลับไปที่พักก่อนนะ เดี๋ยวชั้นขอคุยกับศิษย์น้องก่อน”ดีโน่พูดกับโรมารีโอ้ก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวบ้านของสึนะ

 

 

          “เอ่อ…นี่ครับน้ำส้ม…ว่าแต่ว่า คุณดีโน่มาทำอะไรครับเนี่ย”

          “มาเยี่ยมนายไง”ดีโน่พูดอย่างร่าเริงพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มอย่างกระหาย ก่อนจะหันไปมองหน้าสึนะที่เหมือนจะถามว่า ‘มาแค่นี้จริงๆหรอครับ’

          “จริงๆแล้วชั้นก็ไม่ได้มาแค่นี้หรอกนะ ครั้งที่แล้วตอนที่มาน่ะ เพราะว่ายามาโมโตะเค้าอยากเจอ งานก็ยังเคลียร์ไม่เสร็จเลยไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันนาน มาครั้งนี้เลยว่าจะมาหายามาโมโตะน่ะ”

          “แล้วคุณดีโน่จะอยู่นานเท่าไรครับเนี่ย?”

          “ถามแบบนี้เหมือนไม่อยากให้มาเลยนะ คงไม่น่าจะนานหรอกมั้ง อาจจะอาทิตย์หรือ  2 อาทิตย์”

          “ถ้างั้นเราไปหายามาโมโตะกันไหมครับ ผมว่ากำลังจะไปหาอยู่พอดี”

          “นั่นสินะ”คุยกันจบ ทั้งคู่ก็เดินออกจากบ้านของสึนะไปที่บ้านของยามาโมโตะ ระหว่างทางก็เจอกับโกคุเทระเข้าพอดิบพอดี

          “รุ่นที่สิบ!! จะไปไหนกันน่ะครับ”

          “เอ่อ…ชั้นว่าจะไปบ้านยามาโมโตะน่ะ โกคุเทระคุงไปด้วยกันไหม?”

          “ไปก็ได้ครับ ผมว่ากำลังจะไปหารุ่นที่สิบอยู่พอดี”ว่าจบทั้งสามก็เดินไปทางบ้านของยามาโมโตะ

 

 

 

 

 

          “เจ้าบ้าเบสบอล!! อยู่มั้ย!!”

          “อ้าว!โกคุเทระ พวกนายมาทำอะไรที่นี่น่ะ!!”เมื่อโกคุเทระเปิดประตูบ้านของยามาโมโตะที่เป็นร้านซูชิเข้าไป ก็พบว่ายามาโมโตะกำลังทำยืนซูชิอยู่กับพ่อของเค้าเอง

          “คือว่าคุณดีโน่เค้าอยากมาหานายน่ะ ชั้นว่ากำลังจะมาหานายพอดี ก็เลยมากับคุณดีโน่น่ะ”

          “อ๊ะหรอ! ถ้างั้นพ่อ! ผมไปกับเพื่อนก่อนนะ แล้ววันหลังจะมาเรียนใหม่”

          “อื้อ! ถ้าว่างๆก็มากินซูชิได้นะสึนะ!”พ่อของยามาโมโตะพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ทั้งสี่จะเดินออกจากร้านซูชิ และเดินคุยกันอย่างไม่รู้ว่าจะเดินไปสิ้นสุดตรงไหน

          “เอ่อ…สึนะ ชั้นไปโรงเรียนนามิโมริก่อนนะ”

          “ครับ! ถ้างั้นเราไปกันเถอะโกคุเทระคุง ยามาโมโตะ”สึนะชวนทั้งสองคนไปอีกทาง

          “สึนะชั้นจะไปกับดีโน่นะ แล้วเจอกันใหม่”ยามาโมโตะว่าก่อนจะวิ่งตามดีโน่ที่เดินไม่รอใครไปทางโรงเรียนนามิโมริ

 

 

 

          “ดีโน่รอก่อนสิ จะรีบเดินไปไหนน่ะ”

          “ปละ…เปล่า แค่เห็นนายคุยกับพวกสึนะอยู่ก็เลยไม่อยากกวนน่ะ”ดีโน่หยุดยืนหันหลังตอบคำถามของยามาโมโตะ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

          “หรอ…แต่ว่านายกลับไปซะเถอะ ช่วงนี้ชั้นไม่ว่างมาอยู่กับนายน่ะ”

          “อะ…ทำไมล่ะ ชั้นอุตส่าห์…”

          “โทษนะ แต่ว่าช่วงนี้ชั้นต้องซ้อมเบสบอลน่ะ เลยไม่ค่อยว่างน่ะ ยังไงถ้านายกลับไปก่อนคงจะดีกว่า”

          “อะ…เอ่อ…เข้าใจแล้ว ถ้างั้นชั้นไปหาเคียวยะก่อนนะ ถ้างั้น…แล้วค่อยเจอกันนะ”ดีโน่วิ่งหนีเข้าไปในอาคารเรียนของโรงเรียนนามิโมริ โดยที่ยามาโมโตะไม่ได้สังเกตเห็นน้ำตาหยาดใสๆที่ไหลออกมาจากนัยน์ตาหวานของดีโน่

          “ขอโทษนะดีโน่ ที่ชั้นต้องพูดแบบนั้นไป แต่ว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ ชั้นจะไม่สามารถแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องนายได้เลย”ยามาโมโตะว่าด้วยสีหน้าเศร้าสลด ก่อนจะเดินทางไปโรงยิมเพื่อไปหารีบอร์นที่คอยอยู่ก่อนแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

          “เคียว…ยะ…ฮึก”

          “เจ้า…ม้าพยศ…ใครบังอาจทำอะไรนาย!!!”

          “เคียวยะ…ฮึก…ฮึก…ฮือ!!”ฮิบาริรีบวิ่งเข้ามาหาดีโน่ที่เปิดประตูมาก็ร้องไห้ทันที ก่อนที่ดีโน่จะสวมกอดและร้องไห้ออกมามากกว่าเก่า

          “ใครกัน…ที่มันบังอาจ…มาทำให้นายร้องไห้ บอกชั้นมา!”

          “ถ้าเกิดว่า…ฮึก…ชั้นบอกนายไป นายห้ามไปทำอะไรเค้านะ”ดีโน่กล่าวดักห้ามฮิบาริไม่ให้ไปทำร้ายคนรักของตนเอง

          “ยามาโมโตะ…ทาเคชิสินะ เจ้านั่นทำนายร้องไห้ขนาดนี้แล้ว ทำไมนายยังจะไปปกป้องเจ้านั่นอีก”ฮิบาริว่าก่อนจะพาดีโน่ไปนั่งที่โซฟาและนำชามาเสิร์ฟให้

          “เค้าอาจจะมีเหตุผลของเค้าเองก็ได้ ก็เหมือนนายนั่นล่ะ ที่มีเหตุผลที่ต้องไปไล่กำจัดคนนู้นคนนี้เพราะเจ้าพวกนั้นทำผิดกฎของนาย”

          “บอกชั้นมาได้แล้ว ว่าเจ้านั่นทำอะไรนาย ชั้นจะได้ไปขย้ำมันทิ้งซะ!!”

          “ไม่บอก! เพราะว่านายจะไปทำร้ายยามาโมโตะ ชั้นถึงไม่บอก นายสัญญาสิ ว่านายจะไม่ทำอะไรเค้า”

          “ก็ได้…ในฐานะที่เราเคยรักกัน ชั้น…จะยอมก็ได้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ล่ะ จริงๆนายไม่ต้องไปไล่ลูกศิษย์ชั้นให้กลับไปก็ได้นะ ระวังเค้าโกรธนายจนไม่ยอมคุยกับนายซะล่ะ”

          “ไม่เป็นไรหรอก ดีโน่น่ะ เข้าใจอะไรง่ายจะตาย แค่นี้น่ะเค้าไม่โกรธชั้นหรอก ชั้นชักจะคิดถึงเค้าซะแล้วสิ ไปก่อนนะเจ้าหนู!”

          “ถ้าเป็นอย่างที่นายบอกจริงๆก็ดีหรอกนะ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้วนะ เจอกันอีกทีอาทิตย์หน้า ไปล่ะ”ร่างของนักฆ่าตัวน้อยหายวับไปกับตาเมื่อพูดจบ ทิ้งประโยคสุดท้ายให้ยามาโมโตะคาใจเล่น

          “พูดเป็นเล่นไปได้เจ้าหนู อย่าทำให้ชั้นไม่สบายใจสิ ฮะๆ”

 

 

 

 

 

          “เอ้า!ดื่มชาก่อน จะได้สบายใจขึ้น”

          “อื้ม! ขอบใจนะ ทุกครั้งที่ชั้นไม่สบายใจพอมาหานายทีไร ชั้นสบายใจขึ้นเยอะเลย”ดีโน่ยื่นมือไปเตรียมจะรับแก้วชา แต่ทว่าขาของดีโน่นั้นไปทำให้ฮิบาริที่กำลังเดินมาใกล้ต้องสะดุดและล้มลงทับตัวของดีโน่

          “คะ…เคียวยะ…ขะ…ขอโทษนะ”

          “ไม่เป็นไร ชั้นขออยู่แบบนี้ซักพักนะ…”

          “ดีโน่!!! เราไปกันเถอะ…”ยามาโมโตะเปิดประตูห้องกรรมการคุมกฎเข้าไปก็พบกับฮิบาริที่นอนทับดีโน่อยู่ ทำให้ตัวเค้าเองมองตาค้างและตกตะลึงอย่างมาก

          “อะ…ยามาโมโตะ…อะ…เอ่อ”

          “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะ ว่าจะชวนไปกินซูชิ แต่ว่า…ตอนนี้คง...ไม่ต้องแล้ว ชั้นไปล่ะนะ”

          “ดะ...เดี๋ยว!!! ยามาโมโตะ!!”ดีโน่ผลักฮิบาริออกจากตัวก่อนจะพยายามวิ่งตามยามาโมโตะไป แต่ฮิบาริก็ได้กลับดึงแขนเรียวบางของดีโน่เอาไว้

          “ทำไมจะต้องตามหมอนั่นไป ในเมื่อมันทำให้นายเจ็บตั้งขนาดนี้”

          “เพราะว่าเค้าเป็นคนรักของชั้นน่ะสิ ขอโทษนะ ชั้นกับนายคงเป็นได้แค่ครูกับศิษย์เท่านั้นแหละ”ดีโน่สะบัดแขนก่อนจะวิ่งตามยามาโมโตะไป ทิ้งคนที่ต้องเจ็บปวดที่หัวใจเอาไว้เพียงลำพัง

          “นั่นสินะ…ชั้นกับนายคงเป็นได้แค่ครูกับศิษย์…”

 

 

 

 

 

 

 

 

          “ดะ…เดี๋ยว…ฮึก…ยามาโมโตะ!!! หยุดทีเถอะ…ฮึก”

          “มีอะไรล่ะ ชั้นนึกว่าที่เจ้าหนูบอกว่าเมื่อก่อนพวกนาย 2 คนคบกันจะเป็นเรื่องแต่งขึ้น แต่ที่ไหนได้ เป็นเรื่องจริงหรอเนี่ย ฮะๆ”

          “มะ…ไม่นะ!! ถึงพวกเราจะเคยคบกันจริง แต่ว่าตอนนี้ชั้นมีแค่นาย!! นายคนเดียวเท่านั้นนะ!!”

          “ใครจะไปเชื่อได้ลงเล่า!!! หลักฐานมันก็เห็นๆกันอยู่!! นายไม่รักกันก็บอกมาเซ่!!!”ยามาโมโตะผลักดีโน่ที่เข้ามาสวมกอดตัวเองจากด้านหลังออก ก่อนจะหันกลับไปตะคอกคนร่างบางที่ร้องไห้อยู่

          “ถ้าไม่รัก!! แล้วทำไมชั้นจะต้องรีบเคลียร์งานมาหานายด้วยเล่า!! ทำไมชั้นจะต้องคิดถึงนายตลอดเวลา ทำไมชั้นจะต้องนั่งภาวนาให้งานมันเสร็จ ทำไมชั้นจะต้อง…วิ่งมาหานายด้วยเล่า!!!! นายเคยรู้สึกถึงจิตใจชั้นมั้ย? นายนั่นล่ะ ถ้าไม่รักก็บอกมาเซ่!!”ดีโน่ระบายสิ่งที่อัดอั้นภายในจิตใจออกมาให้ยามาโมโตะฟัง ก่อนจะร้องไห้เสียงดัง และก้มหน้าเพื่อไม่ให้ยามาโมโตะเห็น

          “ทำไมจะไม่รัก…นายรู้มั้ย? ว่าชั้นจะต้องทนโกหกนายเพื่อไม่ให้นายมาเจอ เพื่อว่าถ้านายได้เห็นชั้นครั้งต่อไปจะได้รู้สึกว่าชั้นสามารถปกป้องนายได้ ชั้นไม่ต้องการอ่อนแอ”ยามาโมโตะสวมกอดคนตรงหน้าก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจให้ดีโน่ฟัง เมื่อคนร่างบางไดฟังดวงตาก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจ

          “ชั้น…ฮึก…รักนายนะ ยามาโมโตะ”

          “ชั้นก็รักนาย…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “ถ้าครั้งต่อไปชั้นเห็นนายนอนกับฮิบาริอีกล่ะก็   นายคงต้องเลือกระหว่างคนรักและลูกศิษย์แล้วล่ะ”

          “นายจะสู้กับฮิบาริหรอเนี่ย คงจะไม่ชนะหรอก”

          “เพราะอย่างนี้ไง ชั้นถึงได้ไปฝึกพิเศษกับเจ้าหนูน่ะ นี่…ถ้าเกิดว่าชั้นสู้กับฮิบาริจริงๆ นายคิดว่านายจะเลือกใคร”ดีโน่ทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนักเพราะเจอคำถามที่ยากเกินกว่าเค้าจะตอบไดทันที

          “เลือกไม่ได้หรอก คนหนึ่งก็เป็นคนรัก อีกคนหนึ่งก็เป็นลูกศิษย์ ยังไงก็เลือกไม่ได้หรอก”

          “ทำไมล่ะ ของแบบนี้ไม่น่าจะตอบยากนะ”

          “นายลองมาเป็นชั้นมั้ยเล่า! คำถามแบบนี้ตอบยากนะ นายก็ลองมีลูกศิษย์ดูบ้างสิ”

          “ถ้าหากว่าชั้นมีลูกศิษย์ขึ้นมา ชั้นจะเลือกนาย เลือกคนที่ชั้นรักเพียงคนเดียวเท่านั้น!”ยามาโมโตะว่าก่อนจะกอดดีโน่อีกครั้ง

          “ปากหวานจังเลยนะนาย”ดีโน่หน้าแดงก่อนจะชมยามาโมโตะ

          “เฉพาะกับนายคนเดียวเท่านั้นแหละ”

.

.

.

.

.

.

.

.

 

จบไปแล้ว เย้!!

ในที่สุดก็จบไปแล้ว 1 เรื่อง ดีใจชะมัดเลยT^T

ใกล้เข้าม.1 และต้องเรียนหนักขึ้น+เทอม 2 กิจกรรมเยอะ โดนจองตัวไปแข่งวิทยาศาสตร์วันที่ 24 พฤศจิกา ทั้งติววิทฯ ทั้งเตรียมเข้าม.1 ทั้งจะไปเข้าค่ายเดือนหน้า ทั้งจะสอบธรรมะ ทั้งจะสอบสสวท. เยอะจังว้อยย!!!!

ได้ข่าวจากครูมาว่าจะไปสอบที่โรงเรียนมัธยม แต่ไม่รู้ที่ไหน ป๋มไปในฐานะตัวแทนของราชวินิตประถมบางแค

(ขอประกาศเผื่อใครเจอเข้ามาทักทีน้าT^T )

 

เจอกันเอนทรี่หน้าจ้า(ซึ่งคนน้อยมาก!!!)

Comment

Comment:

Tweet

เอ๋~

คนไหนอ่า ที่ไปบ้าบอกับเจ้เจมส์

จำไม่ได้อ่ะ ยังไงก้อจะลองพยายามนึกดูนะ^^

#1 By HANABI KAZE on 2010-11-16 14:34

Recommend