Kego_jung View my profile

ก่อนอื่นก็...สวัสดีฮับ
รู้สึกเซ็งตัวเองมาก...ทำไมเมิงไม่ไปงานคอสว่ะค่ะ!?!
ก็อยากไปบ้าง ไรบ้าง แต่ทำไม...สวรรค์กลั่นแกล้ง ไม่ได้ไปซะที งานคอสเดือนเมษาไม่ได้ไปเลยPhotobucket - Video and Image Hosting
แต่ก็ช่างเถอะPhotobucket - Video and Image Hosting...ก็ได้แต่งฟิคบ้างไรบ้าง เอามาลงบ้างไรบ้าง
ก็ลองเอาคู่ 1869 ของโปรดมาลงดู เผื่อมีคนอ่านบ้างไรบ้าง(อยากให้พี่ตาลมาเข้าบล็อกเค้าบ้างไรบ้าง)
ยังไงก็จะไปงานคอสให้ได้!!!Photobucket - Video and Image Hosting
ยังไงก็ขอ HBD ท่านฮิด้วยนะฮับ แบ่บว่า...วันเกิดท่านฮิไม่มีไรให้อ่ะนะ
บ่นมากไม่ช่วยอะไร ไปอ่านเถอะ(จะมีคนอ่านมั้ยน้าPhotobucket - Video and Image Hosting)
แหกบ้างไรบ้าง ก็ระวังนะฮับ...

Reborn

1869[TYL]

Che poi deve aspettare.

รอแล้วได้อะไร

 

มันคงต้องถึงเวลาที่เธอต้องพูดความจริง

“คุณฮิบาริครับ…บอกผมได้ไหมครับ? ว่าคุณรักใคร?”

“หือ? ทำไมถามแบบนั้นล่ะ? ฉันก็มีแค่นายคนเดียวไงล่ะ”


อย่ายื้อให้เสียเวลาอีกต่อไป

คุณรักผมจริงๆหรอครับ? ทั้ังๆที่ผมก็คิดว่าคุณเคยรักผมมากเหมือนกัน แต่พอผมไปเห็น…

ผมได้เห็นคุณกับเค้า…ได้อยู่ด้วยกัน…


หนีความจริงไปทำไม ถ้ายังรักเขาแคร์เขามากมาย

“ดะ…เดี๋ยว…ผมเจ็บครับคุณฮิบาริ…ช้าก่อน”

“อะไรล่ะ…นายไม่อยากจะทำต่อให้เสร็จรึยังไง? ซาวาดะ…”

นั่นหรอครับ…ที่บอกว่ารักผมน่ะ?


และฉันคงไม่มีวันแทนที่ใคร

ผมจะแทนที่เค้าไม่ได้จริงๆหรอครับ?

“คุณฮิบาริ…ผมน่ะ…รักคุณนะครับ”

“อืม…ฉันก็รักนายเหมือนกันนะ”

รู้ไหมฉันหวังในใจตั้งแต่เธอให้ฉันรอ

“รอฉันนะมุคุโร่…ฉันแค่ไปทำภารกิจที่อิตาลี่กับซาวาดะแป็ปเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ”

“ครับ…ผมจะรอคุณ”

ผมยิ้มตอบให้กับคุณ ทั้งๆที่หน้าของผมยิ้ม แต่ทำไมในใจกลับร้องไห้อยู่กันนะ?


เธอขอให้ฉันรอเธอจบกับเขา

“คุณฮิบาริครับ…ผมมีอะไรจะถาม?”

“อะไรล่ะ ฉันน่ะตอบนายได้หมดเลยนะ”

.

.

.

“ผมกับวองโกเล่…คุณจะเลือกใครหรอครับ?”


นับวันยิ่งฝันเลือนลาง ยังมองไม่เห็นวันนั้นของเรา

“หึ…มันก็แค่คำถามง่ายๆ”

ต่อให้มันเป็นคำถามที่ง่ายแค่ไหน…แต่คุณก็คงจะ…ให้คำตอบที่ยากกับผมใช่ไหมล่ะครับ?

“รอฉันนะมุคุโร่…ฉันจะเลิกกับซาวาดะ แล้วจะมาหานายเอง”


ฉันเชื่อเธอ แต่แล้วฉันเหลืออะไร

ผม…จะเชื่อคุณได้จริงๆหรอครับ?

ให้ฉันรอแล้วได้อะไร ให้ฉันรอฉันได้อะไร

“แล้วให้ผมรอ…ผมได้อะไรงั้นหรอครับ?”

ยิ้มนี้…มันเศร้าลงทุกครั้งเลยนะครับ คุณได้สังเกตมันบ้างหรือเปล่า? หรือคุณเพียงเห็นผมเป็น…แค่ที่ระบาย…


เมื่อเธอยังรักและหวงเขามากมาย

“อะ…อ๊า!!...ดะ…เดี๋ยวคุณฮิบาริ!...อ๊า!!”

“อย่าเกร็งสิซาวาดะ…”


จะมีความหวังที่ไหนให้ฉัน

“ผมยังหวังอะไรได้อีกหรือเปล่าครับ…คุณฮิบาริ”

ทำไมผมถึงมายืนมอง ยืนฟังเสียงของพวกเค้ากันนะ ผมกลายเป็นโรคจิตแล้วหรอเนี่ย?

“ผม…ไม่อยากจะหวัง…อะไรจากตัวคุณอีกแล้ว”

ให้ฉันรอแล้วได้อะไร ให้ทนรอเขามากไปไหม

“คุณฮิบาริครับ…คืนนี้ผมจะไปหาที่ห้องนะครับ”

“อืม…แล้วฉันจะรอนะ”

ก็สัญญาว่าจะอยู่กับผมนี่ครับ…แล้วทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ล่ะครับ ไม่เห็นผมอยู่ในสายตาแล้วหรอ?


แล้วชีวิตฉันที่เหลือให้ทำไง

“มุคุโร่…ฉันรักแก…”

“อะไรกันครับ…คนอย่างคุณจะมารักผมหรอครับ?”

รอยยิ้มในตอนนั้นมันทั้งดีใจ ทั้งจริงใจ ทั้งรู้สึกมีความสุขมากๆที่คุณมาบอกรักผมแบบนั้น

แล้วตอนนี้มันอะไรล่ะครับ?


เธอเคยจะนึกถึงฉันบ้างไหม คนที่รอ
“คืนนี้นายไม่ต้องไปหาฉันที่ห้องนะ เดี๋ยวฉันจะไปหานายพรุ่งนี้เช้า…”

ผมก็อยากจะถามอยู่หรอกนะครับ…ว่าทำไม?

แต่เพราะว่าผม…รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วนี่ครับ

“หือ? ไม่ถามเหตุหลหรอเนี่ย? ไม่จุกจิกเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ…นายน่ะ น่ารักขึ้นเยอะเลยนะ”

จูบนี้…มันหมายถึงจูบลาหรือเปล่าครับ?

.

.

.

…คุณฮิบาริ...


เธอเองคบเขามานานผูกพันกันมามากมาย

“คุณฮิบาริครับ…เมื่อคืนนี้คุณน่ะ…ไปหาวองโกเล่สินะครับ…”

“ฉันจะบอกเลิกกับเจ้านั่น…”

“แล้วยังไงหรอครับ? ได้เลิกหรือได้ตัวเค้ามาครองล่ะครับ…”


และฉันก็แค่เป็นคนมาทีหลัง

“แกไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉันแบบนี้!!! แกมันมาทีหลังเองนี่!!”

“ครับ…ผมมาทีหลัง และจะเป็นคนแรกที่จะไปจากคุณด้วย…”

การเดินหนีออกมาจากห้องนั้น…ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ   ผมอยากกอดคุณมากกว่าซะด้วยซ้ำ แต่ถ้าทำแบบนั้น…คนที่เจ็บที่สุด…ก็คือผมครับ


หลายครั้งฉันคิดจะไป แต่เธอเป็นคนบอกฉันทุกวัน

“น้ำตาหรอเนี่ย…ไม่สิ…ฝนมากกว่า”

ฝนที่มักจะตกลงมาในขณะที่ผมกำลังเห็นภาพเหล่านั้น ขณะที่ผมคิดถึงเรื่องของผมกับคุณ

ฝนพวกนี้…คงจะอยู่กับผมไปอีกนานเลยนะครับ


ขอให้รอเพื่อเป็นตัวจริงของเธอ

“มุคุโร่…รอฉันแค่แป๊ปเดียว…แล้วฉันจะมาหานาย ซาวาดะน่ะ…ฉันจะเลิกให้ได้”

คำพูดพวกนั้น…มันออกมาจากใจของคุณหรือเปล่าครับ?…ผมต้องรออีกนานแค่ไหนหรอครับ?

ให้ฉันรอแล้วได้อะไร ให้ฉันรอฉันได้อะไร

“คุณจะให้ผมรอคุณไปทำไม!!! ก็ในเมื่อคุณกับวองโกเล่ก็รักกันดีนี่!!! ทำไมต้องให้ผมรอด้วย!!!”

“มุคุโร่!! แกพูดอะไรของแกน่ะ!!”


เมื่อเธอยังรักและหวงเขามากมาย

“นั่นสินะครับ…ผมพูดอะไรของผมอยู่คนเดียวนะ…ก็ผมน่ะ…ฮึก…โดนหักหลังไปตั้งนานแล้วนี่นา…”

“…มุคุโร่”

“ขอบคุณนะครับวองโกเล่…ที่ทำให้ผมตาสว่าง…ลาก่อนครับ คุณฮิบาริ…”


จะมีความหวังที่ไหนให้ฉัน

การบอกลาในครั้งนี้…มันจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแน่นอนครับ

“ผม…จะไม่มายุ่งวุ่นวาย…กับชีวิตของพวกคุณอีกแล้วล่ะครับ…”

ให้ฉันรอแล้วได้อะไร ให้ทนรอเขามากไปไหม

“ดะ…เดี๋ยวสิ!! มุคุโร่…นายกำลังเข้าใจผิด…”

“เข้าใจผิด…แล้วเมื่อคืนก่อน เมื่อก่อนหน้านั้น แล้วที่ผ่านมาล่ะครับ!?! จะบอกว่าที่ผมเห็นทั้งหมดคือ…เรื่องเข้าใจผิดหรอครับ!?!”

“นะ…นั่นมัน…”

“วองโกเล่น่ะ

…ได้คนที่รักไปอยู่ด้วยแล้วนี่ครับ…ยังจะมาพูดอะไรกับผมอีก…ผมไม่อยากถูกหักหลังอีกแล้ว…”


แล้วชีวิตฉันที่เหลือให้ทำไง

ฝน…ฝนที่ไหลออกจากตาของผม…ทำไมมันต้องมาตกเอาตอนนี้ด้วยนะ…

“อา…อีกแล้วหรอเนี่ย?”

.

.

.

“ซาวาดะออกไปก่อน”

“ครับ…”


เธอเคยจะนึกถึงฉันบ้างไหม คนที่รอ

 “คุณฮิบาริ…คุณกอดผมแล้ว…มันจะทำให้เกิดอะไรขึ้นหรอครับ? มันจะทำให้ผมกลับมารักคุณได้หรอครับ!!!”

“มุคุโร่…”

“ทำไม!! ทำไมต้องหลอกลวงผมด้วยล่ะครับ!! ถ้ารักเค้าก็บอกผม ผมจะได้ไม่ต้องมาเสียใจให้กับคุณอีก!!!”

“เงียบน่า!!”

เธอเคยจะนึกถึงฉันบ้างไหม

“ยังไม่เข้าใจอีกรึยังไง!! ฉันน่ะรักนาย ฉันเลิกกับเจ้านั่นตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว!!”

“แล้วภาพพวกนั้น…”

“เจ้านั่นบอกเลิกฉันเอง หลังจากที่นายเดินออกไป…ฉันกับหมอนั่น…ไม่ได้รักกันแล้ว!!!”


ให้ฉันรอแล้วได้อะไร ให้ทนรอเขามากไปไหม

“นี่คือ…ผลของการรอหรอครับ?”

“ไม่ใช่ผลของการรอ…แต่นี่คือรางวัลของการรอ…ฉันรักนาย มุคุโร่”


แล้วชีวิตฉันที่เหลือให้ทำไง

“รางวัล…?”

“เพราะว่านายยังรอฉัน ฉันขอโทษที่ปล่อยให้รอ…ฉันขอโทษ”

“คุณฮิบาริ…ผม…”


เธอเคยจะนึกถึงฉันบ้างไหม คนที่รอ

“ฉันรู้ว่าที่ฉันเคยทำอะไรลงไป…มันหนักหนาจนไม่น่าให้อภัย…ขอโทษ”

“กลับมารักกันอีกครั้งเถอะนะ”

.

.

.

…การลาในครั้งนี้ คือการลาครั้งสุดท้าย…

…เพราะผมจะไม่พูดคำนั้นกับคุณอีกแล้วครับ...

.

.

.

“ผมจะลอง…กลับไปรักคุณดูอีกครั้งครับ”

 

ยังไงก็ฝากติและชมด้วยนะฮับ

ขอให้ท่านฮิหล่อ เท่ เมะ ซึน โหดตลอดไปเน้อ^^(ชอบให้ท่านฮิเมะมากกว่าเคะ)

กินสัปปะรดทั้งทีก็ถนอมๆเค้านี้ดนึง เดี๋ยวสัปปะรดงอนไปเป็นอาหารให้พ่อมาชเมลโล่

รักกันตลอดไปเน้อ 

ก็อยากจะหาอะไรบรรเทิงใจมาให้บ้างไรบ้าง แต่งานคอสไม่ได้ไป

จะให้ทำไง...ไม่ได้เจอใครเลย เหงามาก จะกลายเป็นฮิกกี้แล้ว...

ร๊ากกก คู่นี้จังเลย บ๊ายบายฮับ

Comment

Comment:

Tweet

อ่านกี้รอบก็นำตาไหลอ่ะครับ ชอบมากเลยล่ะครับ อยากให้มีต่อมากเลยครับ

#8 By เบียคุรัน (103.7.57.18|223.207.80.125) on 2013-03-26 10:25

confused smile confused smile confused smile

#7 By . on 2011-06-07 15:32

ขอบคุณนะคะที่ไปคอมเม้นน่ารักๆ ให้อมยิ้ม

กว่าจะรักกันได้จนถึงวันนี้

ก็เจอเรื่องดีและแย่ปะปนกันไปคะ

ขอให้มีความสุขมากๆ ในทุกๆเรื่องนะคะ

จงเชื่อมั่นว่ารักของเรานะดีที่สุดแล้ว


big smile big smile

---------------------

#6 By YiM-YiiM on 2011-05-18 20:21

ซู๊ดดดดดดดดด~ยอดดดด!!!~
ไม่น่าเชื่อเลยว่า
จะสามารถเอาเพลง
มาเขียนโดจินได้
นับถือเลยค่ะbig smile
ทำเราอินไปด้วยเลย~
ไอ้เราชอบ 1827 อยู่
พอมาเจอแบบนี้สงสารรั่วจังเลยยย~

#5 By U-Reishi on 2011-05-18 17:01

ไม่แน่ใจว่า อันนี้เป็นโดจินอ่ะครับ?

แต่...อืมมม อ่านแล้วทำให้รู้สึกว่า

บางครั้ง

คนรอก็อาจไม่เหลืออะไร...การให้โอกาสคงเป็นทางเดียวที่ทำให้คนนั้นรู้สึกว่า การเสียเวลารอมาคุ้มค่า...แต่จะคุ้มค่าจริงเหรอ? คำขอโทษที่จะจริงใจแค่ไหน...กาลเวลาเท่านั้นที่บอกได้

แหม่ นิยาย/การ์ตูน แนว b-love ทำไมชอบทำร้ายดวงใจดวงน้อยๆ ของผู้ที่เสียสละเพื่อความรักจังเลยเนอะ angry smile

Hot! Hot! Hot! แวะมาปาดาวให้ครับ big smile
Hot! Hot!
นิยายหวานแหวน่ารักมากเลยคะ
---
ขอบคุณคะสำหรับคอมเม้น
ลองทำได้เลยคะ แต่ระวังมันจะไหม้จริงๆ นะ
แหะๆ big smile big smile
-----------------

#3 By YiM-YiiM on 2011-05-12 14:08

พรวดดดดดดด(ปาดเลือดกำเดา)

#2 By Yu_CG on 2011-05-12 10:47

ตามมาแล้วคร๊าบ*-*

#1 By bloodnine on 2011-05-11 19:00

Recommend